Pseudomugil.jpg
De zwartste dag uit mijn 30-jarige hobby Afdrukken

Zilverhaai Beringen

De titel spreekt al boekdelen. 
Dit  is gebeurd op 22 juli 2007.       Zoetwateraquarium & zeewateraquarium:  Allebei: Total Loss,  per-total.

Een beetje geschiedenis.

Tijdens de bouwwerken van onze huidige woning, beginjaren ‘70, was één van mijn doelstellingen een eigen showaquarium te plaatsen in dit nieuwe huis. Graag geef ik toe dat ik op dat ogenblik nog niet veel wist, om niet te zeggen ‘nog niets’ over het aquarium houden. Ik begon mij grondig te documenteren, informeren en te studeren over de aquariumhobby. Ik sloot mij aan bij de Limburgse Aquarium Vrienden in Zolder. (de Zilverhaai bestond nog niet).

In juni 1973 namen wij als jong gezin onze intrek in de nieuwe woning en zou voor mij de aquariumhobby starten. In die periode waren er nog veel aquaria met een metalen frame en stopverf maar de silicone had toch zijn diensten al bewezen in de aquaristiek. Al snel had ik met de vergaarde kennis zelf een aquarium in elkaar gelijmd met silicone. Het was een aquarium van 1.25x0.50x0.50 die bestemd was om in de muur in te bouwen (wat echter nooit is gebeurd). Een paar kleine bakjes en een uitzwemmer van 1.65m werden ook gemaakt zodat de ‘werkplaats’ al snel een viskot werd. Ik had de microbe goed te pakken.  

Een nieuwe moderne dressoirkast werd verstevigd en hierop kwam een aquarium van 1.80 meter voorzien van een bijpassende ombouw en lichtkap. Dit was dan de ultieme droom ‘een eigen showaquarium in de woonkamer’.
Hierin werden allerlei prachtige scholenvissen tot zelfs discussen met wisselend succes gehouden.
Detail: Dit aquarium is nu al zo’n 20 jaar eigendom van onze voorzitter en nog altijd in topvorm.

De aantrekkingskracht van de zeeaquaristiek heeft ook bij mij gewerkt. Vanaf 1977 (nu ook al dertig jaar geleden) rij ik regelmatig naar de Oosterschelde voor zeewater. Al moet ik onmiddellijk toegeven: vroeger meer dan nu.
In diverse zeeaquaria werd er duchtig geëxperimenteerd tot ik besloot om zowel zee- als zoet- als showaquaria in de woonkamer onder te brengen.

In 1986 werd na huiselijk overleg een binnenmuur gedeeltelijk uitgebroken om grote aquaristieke plannen ten uitvoer kunnen brengen.
Achter een moderne prefabwand werden vier aquaria geïnstalleerd met een totale inhoud van circa 1000 liter zoetwater en 1500 liter zeewater. Eigen ontwerp, alles nieuw, zelf gebouwd en voorzien van technische snufjes. Anno 2007 is alles nog in werking.

Wat was er nu precies gebeurd?

Donderdag 19 juli, midden in de verlofperiode, vertrokken wij (ik en mijn vrouw Ria) ‘s morgens voor een paar dagen naar Aartselaar (bij Antwerpen). Hier wonen zoon, schoondochter en kleinkind, maar op deze dagen in Spanje verblijvend en genietend van een ontspannend verlof. Van zulke gelegenheden maken wij gretig gebruik om van daar
uit fietsend de mooie Schelde- en Rupelstreek te ontdekken. Voor ons beiden is dit ondanks de huiselijke karweitjes die we daar dan graag opknappen een opbeurende vakantie. Deze paar dagen werden er dan ook vier, zodat we pas zondagavond 22 juli terugkeerden naar Lommel.

Nu is het wel zo, dat wij bij afwezigheid steeds kunnen rekenen op onze dochter en schoonzoon die in onze buurt wonen. Bijna dagelijks komen zij dan een kijkje nemen en bij langere afwezigheid ook de vissen voeren, post uithalen enz..  
Noem het toeval, dat ook zij, in deze periode in het buitenland verbleven voor vakantiegenoegens.

Het was zondagavond omstreeks 22 uur dat wij arriveerden en de schrikbarende ontdekking deden. De elektriciteit was uitgevallen, geen filtering, geen verwarming, geen afschuimer, geen verlichting, geen stroming. Er hing een misselijke rottende geur in de woonkamer, zoet- en zeeaquarium waren volledig troebel en vissenlijken dreven aan de wateroppervlakte!
De temperatuur van het aquariumwater was 20°C.
Ik kan u verzekeren dat je op zo’n ogenblik wel even van de kaart zijt. Paniekerig is dan maar een klein woord. Kan je het voorstellen?
Na een klein onderzoek bleek dat de stroom al op donderdagavond om 21 uur was uitgevallen. Dit was dan drie keren 24 uren geleden en duidelijk veel te lang voor de hobby. De diepvries bleek dit net aan te kunnen, geluk bij een ongeluk heet dat dan.
De precieze oorzaak van alle onheil bleek een kortsluiting  in de kabel van een dompelpomp te zijn. Op de plaats (boven water) waar de kabel ooit (ik herinner me zelfs niet, hoe lang geleden) aan elkaar was gemaakt met een ‘krimpkous”.
Straf hé, en moet dat nu juist gebeuren op deze dag, terwijl er zoveel andere dagen in een jaar zijn?

Reddingsoperaties.

Nadat ik enigszins wat bekomen was, nam ik een emmer en begon met het verzamelen van de dode stinkende vissen. Een emmer halfvol. Wat anemonen en lederkoralen betreft, had ik voor de meeste van deze dieren nog hoop dat ik ze zou kunnen redden. Ze werden nog niet verwijderd. Vervolgens heb ik de elektrische stroom gewoon terug opgezet zodat alle apparatuur (pompen, eiwitafschuimer, verwarmers enz..) terug in werking traden. Ik wist op dat ogenblik nog niet wat de oorzaak van de stroompanne was geweest. Bij wat bewegingen met het kabelgetrek, kistte opeens de kabel en de elektrische schakelkast viel opnieuw uit door de ontstane kortsluiting. De oorzaak was dus snel en zonder twijfel gevonden. Pomp werd meteen vervangen en onmiddellijk werd gestart met afhevelen en water verversen. Gelukkig had ik nog 120 liter zeewater in stock staan wat nog dezelfde avond en nacht opgebruikt werd.

Wat het zoetwatergedeelte betreft was de opgelopen schade snel duidelijk. De zoute kant was wat anders...
Via internet eens kijken wanneer het ‘s anderendaags  hoog tij zou zijn in Vlissingen. Dit kwam goed uit zodat ik, na wat nachtrust, richting Oosterschelde vertrok en 500 liters zeewater afhaalde. Kort na de middag begon ik met de grote waterwissel. Aquariumwater afhevelen, het vers zeewater wat bij verwarmen en de sump in. In deze omstandigheden is het beduidend moeilijk te beoordelen of een anemoon of een lederkoraal nu echt dood is. Deze dieren werden dan ook zo lang mogelijk in het aquarium gehouden, het ene stuk al wat langer dan het andere. Tot ik besefte dat het geen zin meer had. Zo sukkelde ik dagen verder zodat ik het nodig achtte om nogmaals voor een tweede keer binnen de week, een vracht van 500 liters te halen en te verversen. Van een vrij intensieve reddingsoperatie gesproken. Wat ik uiteindelijk heb kunnen redden lees je in de volgende paragraaf.   



Pijnlijke verliezen.

Zoetwateraquarium

Het plantenbestand dat overwegend uit Javamos en Javavaren bestaat met daarbij Thailandse Lotussen, kleine Cryptocorynen, straatje Hygrophyla, een paar Crinum calimistratum en Barclaya longifolia hebben nagenoeg geen merkbare hinder ondervonden. Ook moet ik vermelden dat ik een groot bed Riccia fluitans had drijven (watervorkje), wat uiteindelijk de gasuitwisseling heeft bemoeilijkt veronderstel ik.
Even overlopen welke schade aan het visbestand in eerste instantie tengevolge van zuurstofgebrek is aangericht. Al een paar jaar heb ik me toegelegd op een speciaalaquarium voor vissen uit zuidoost Azië.
In dit kader zwommen er een 20-tal Chromobotia macracanthus waaronder de grootste zo’n 16 à 17 cm en minstens 9 jaar oud. Van deze groep zijn er nog vijf in leven en dit zijn de kleinsten van de school.
Sinds een jaar zwommen vier uitgegroeide Puntius denisonii zeer opvallend aan de voorruit. Kruis erover, geen enkele heeft dit debacle overleefd.
Hetzelfde lot voor een Labeo bicolor (mooi uitgegroeid en ongeveer 5 jaar oud).
Van een speciale meervalsoort, gelijkend op de Indische glasmeerval (Kryptopterus bicirrhis) waarvan ik nog steeds de juiste naam zoek (vermoedelijk Kryptopterus macracephalus) had ik pas enkele maanden geleden een jonge school van 25 stuks ingezet en waren beslist in goede doen. Spijtig, geen enkele heeft het overleefd.  
Verheugend is het feit dat 16 volgroeide Trichogaster leeri (diamantgoerami) geen schade ondervonden, zij hebben zich weten te redden met het labyrintorgaan vermoed ik.
Een andere vissoort is de Morulius chrysophekadion, een soort zwarte labeo, waarvan ik er me onlangs 5 aanschafte, hebben het verbazend goed overleefd.
Voor mijn zoetwateraquarium mag ik zeggen dat in feite “per total” overdreven is. Maar die zoute bak dan...

Zeewateraquarium

Wie mijn zeeaquarium kende en mijn manier om de zeeaquaristiek te bedrijven weet dat ik geen absolute hoogvlieger ben. Er zijn beslist andere toppers bij de Zilverhaai. Toch heb ik steeds grote voldoening kunnen beleven aan deze hobby. De zeeaquaristiek maakte, zoals je wellicht weet, tijdens de laatste twintig jaar een hele evolutie mee. Ik mijn beginperiode waren lagere dieren praktisch niet te houden. Intussen is er veel veranderd. Mijn interesse gaat naast het vissenbestand vooral uit naar anemonen.

We zullen eerst het vissenbestand eens overlopen;
    6x Chrysiptera parasema (geelstaartjuffertje)
    1x Pholidichthys leucotaenia (aalgrondel)
    1x Centropyge loriculus (rode dwergkeizer)
    4x Amphiprion percula (driebandanemoonvis)
    4x Amphiprion ocellaris (zwarte driebandanemoonvis)
    2x Amphiprion clarckii (tweebandanemoonvis)
    1x Chelmon rostratus (pincetvis)

Al deze vissen waren op 19 juli prima gezond en vier dagen later allemaal dood. Meeste van deze vissen waren minstens een jaar oud. De aalgrondel zelfs meer dan 7 jaar oud. Deze vis is dus nog ééntje van vorige eeuw. Terwijl hij nog leefde heb ik nooit precies geweten hoe lang hij was. Deze aaseter kwam meestal alleen met de kop te voorschijn. Wanneer ik hem uit de schuilplaats lokte met een stuk mosselvlees was hoop en al 15cm zichtbaar. Nu onze lange wapper er niet meer is weet ik het wel, hij meette ruim 30cm. Prachtige vis.
Wat lagere dieren betreft was het verlies praktisch al even erg te noemen. Van de volgende opsomming hebben alleen een aantal anemonen het overleefd (de onderlijnde dieren). Alle andere lagere dieren zijn gesneuveld. Hierbij was zelfs een Sarcophyton die in een normale emmer niet in kon, zo groot.

1. Soft koralen:
    4x Capnella spp. (Keniaboompje)
    2x Sarcophyton erenberghi (Paddestoelleder)
    1x Sinularia flexibillis (lederkoraal)
    1x Cladiella sp  (lederkoraal)

2. Anemonen:
    20x Entacmaea quadricolor (rode tepelanemoon)
    1x Stichodactyla haddoni (Groene tapijtanemoon)
    12x Anemonia sulcata (Wasroosanemoon)
    1x Condylactis passiflora (Symbiose anemoon)
    1x Cerianthus membranaceus (Cilinderroos)
    1x Anemonia virides (Luciferanemoon)
    1x ...(Zonnebloem anemoon)
    2x Actinia equina (Paardenanemoon)
    2x Zoanthus buttons (Korstanemonen)
    4x Cerianthus membranaceus (Cilinderrozen)

3. Garnalen & slakken e.a.:
    2x Lysmata amboinensis (Poetsgarnaal)
    1x Stenopus hispidus (Kappersgarnaal)
    15x Scutus antipodes (Zwarte naaktslak)
    ?x (Slangensterren)

Wat de zaak voor mij nog spijtiger maakt is het feit dat ik een week voordien heel wat tepelanemonen en enkele softkoralen bij Robert Verhaeren mocht ophalen (Robert wil zich in zijn nieuw aquarium toeleggen op steenkoraal). Ook van Clement Verpoorten kreeg ik enkele maanden geleden enkele Keniaboompjes en Xenia’s en van Martin Imants een mooie Sinularia. De zwarte naaktslakken, die een meer verborgen leven leiden, kwamen van Fons Ooms. Nog eens: bedankt mannen, ondanks de pech die ik er nu mee kende.

Plaaggeesten hebben het wel overleefd.
Bij de reddingsoperaties was ik versteld van het groot aantal brandwormen dat ik dood maar ook nog levend kon wegvangen. Ik schat ruim 50 stuks. Allemaal 4 a 10cm groot met één uitzondering; deze was toch wel 15cm lang.
Dat er brandwormen wel degelijk de ramp hebben overleefd is me al duidelijk geworden.
Glasanemonen en deelanemonen staan nu 14 dagen na de zwarte dag mooi open. Ook zij hebben het vlot overleefd. Nu de pincetvis er niet meer is (at de kleine glasanemoontjes op) krijgen zij weer vrij spel. Hetzelfde mag gezegd worden van de kleine ganzenvoetjes. Ik heb zelfs de indruk dat ze al met meer zijn.

Huiskeuring 2007.

De fascinerende onderwaterplantenwereld heeft mij steeds aangetrokken. Hierdoor werden in het verleden al een 10-tal BBAT-diploma’s behaald bij huiskeuringen.
Ik ben dan ook al jaren een fervent deelnemer van de Limburgse huiskeuring. Trouwens in 1986 heb ik deze jaarlijkse keuring mee op de rails gezet.
Ook met mijn zeeaquarium stel ik mij onvolprezen kandidaat. En dit jaar zeker. Mijn bak heeft nog nooit zo prachtig gestaan. Mensen die de laatste maanden mijn zeebak hebben gezien beamen dit voluit. Voor de huiskeuring van 2007, stond ik dus als deelnemer genoteerd in de categorie speciaalaquarium en zeeaquarium.
Het spreekt een beetje voor zich dat zo’n zwarte dag ook in dit verband zijn gevolgen heeft. Ik heb me dan ook maar wijselijk van de deelnemerslijsten laten schrappen. Achteraf bekeken kwam dit voor de Zilverhaai in zekere zin nog goed uit. Wegens “1 deelnemer teveel” zou er een preselectie moeten gehouden worden en dat is nu niet meer nodig.

Pech en tegenslag in het verleden.

Liefhebbers met een aantal jaren dienst zullen zich al snel herkennen in deze regels. Niet iedereen loopt ermee te koop maar we maken het allemaal wel mee... van natte mouwen tot.. hevelen totdat de emmer overloopt... overloop verstopt... pomp die droog loopt... thermostaat die blijft hangen... silicone losgekomen... algen explosies... visziekten... en zo meer.
Laat ons zeggen het hoort er allemaal bij.

Wanneer ik begin te grasduinen in mijn hobbyverleden zijn er naast de huiselijke overstromingen wel een paar pechsituaties die me goed zijn bijgebleven. Ergens in de jaren 70, terwijl wij op vakantie waren kwam mijn schoonzus een kijkje nemen. Plets, plets vertelde ze aan de telefoon, als ik over de vloermat loop nabij het aquarium dat bijna half leeg staat. Een siliconenaad losgekomen.
Het begin van een witte stip uitbraak bij een nationale huiskeuring. Dit was in 2002. Keurmeester Willy Wouters merkte het op. Zoals het keuringsreglement voorziet had de besmetting een uitsluiting voor gevolg.
Een dichtingsring van de zeebak die een kleine lek kreeg bij een muurdoorvoer naar het droog/nat filter: Vermits het lek zo weinig was en het zoute lekwater ter plaatse steeds opdroogde had ik lange tijd hier geen weet van. Totdat door de zoutconcentratie in de muur, de tegels van de muur loskwamen!

Op tentoonstellingen zijn me meerdere tegenslagen overkomen. Ook al omdat er meer risico’s werden genomen.
De lange 5 meterbak ingericht als zeeaquarium, stond boven op de stelling met een hevelsysteem naar een sump met droog/nat filter. ‘s Nachts telefoon dat de grote bak overliep, het zeewater stroomde over de elektrische apparatuur met kortsluiting voor gevolg. Een anemoon was op wandel gegaan en had zich over de hevelaanzuiging genesteld. Dit was in 1980 in zaal Trefpunt.

Een speciale tweemeterbak moest één van de vele blikvangers worden in Kelchterhoef (Int. Aquarium Salon ’89)   Van deze bak, vooraf geprepareerd en vol met naaldgras laten groeien, klapte de voorruit middendoor nog voor de openingsreceptie. De 12.000 bezoekers hebben hem nooit te zien gekregen.
Zo kan ik nog wel effen doorgaan...

Een beetje moraal:

Tegenslag maakt deel uit van ieders leven. De moed laten zakken, is de weg van de minste weerstand. Een aquariumliefhebber mag zich daar nooit aan overgeven, want dan komt er van zijn liefhebberij heel weinig terecht. Het pad van een aquariaan gaat niet altijd over rozen! Als, na tegenslag, het aquarium weer de moeite waard is om te bekijken, dan heb je dubbele voldoening. Juist, een aquariaan moet planten- en vissenverlies telkens opnieuw te lijf gaan. En niet altijd door er met een goed gevulde beurs op uit te gaan. Dat is gemakkelijk genoeg (als je er genoeg hebt), maar dat is geen liefhebberij.
Het moto blijft: ondanks tegenslagen toch vastberaden doorgaan. Er zijn ergere dingen die het leven van een aquariaan kunnen teisteren.

 
RocketTheme Joomla Templates