C_sterbai.jpg
Guzmania Afdrukken

          Onder het palmblad

 

Guzmania. – een Bromelia met zachte randen 

Kikkerliefhebbers houden van Bromelia’s. Dat zijn immers de ideale schuilplaatsen voor hun pleegdieren. Nu hebben nogal veel Bromelia’s gezaagde bladranden met soms gemene punten. Dat roept bij menig liefhebber illusies op van kikkertjes, die opengereten aan die punten blijven hangen en dan een nare dood tegemoet gaan. In de praktijk blijken kikkertjes buitengewoon voorzichtig om te gaan met dergelijke scherpe randen. In de natuur leven kikkers ook in dergelijke gestekelde Kokerbromelia’s. Voor diegene, die toch liever geen risico’s nemen; is er niettemin een groot aanbod aan Kokerbromelia’s zonder zagen of stekels: planten van de genera Tillandsia, Vriesea, Werauia en Guzmania.

Kleurrijk

Het geslacht Guzmania werd in 1802 al beschreven en door Ruiz en Pavon vernoemd naar de Apotheker Guzman. Het genus is nauw verwant aan Tillandsia en Vriesea.
Guzmania zijn meestal niet zo heel groot en in bloei bijzonder kleurrijk. Enkele soorten, onder andere de soort Guzmania musaica en G. sanguinea hebben ook buiten de bloei fraai gekleurde bladeren, maar in het algemeen is het blad van Guzmania nogal saai. Dat in tegenstelling tot de bloemen van deze planten die in allerlei felgele, rode en witte tinten de aandacht trekken van de lokale bestuivers. In het geval van Guzmania zijn dat vaak vogels. De oranje en rode bloeiwijzen hebben ook de aandacht getrokken van plantenkwekers en vanuit enkele soorten is er een heel assortiment fraaie sierplanten gekweekt, die het ook in de huiskamer goed doen. De meeste kamerplanten zijn afgeleid van Guzmania lingula en Guzmania zahni.

Bergnevelwoud

Guzmania leven in vochtige bossen, van laaglandregenwouden tot bergnevelwouden van Midden-Amerika en noordelijk Zuid-Amerika. Met name in middelhoog bergregenwoud, op een hoogte van rond de 1000 meter, zijn ze ruim aanwezig en behoorlijk opvallend. De planten groeien in de bovenste boomkronen, onder het bladerdak en wat lager, in de vorken van takken tot op enkele meters boven de bosbodem. Guzmania kunnen met vrij weinig licht toe, ook in cultuur. Maar dan zullen de bloemen, als die al verschijnen, niet zo heel fel gekleurd zijn dan als ze in helder licht kunnen staan.

Vochtigheid:  Een hoge luchtvochtigheid strekt tot aanbeveling, al kunnen ze ook iets droger hebben. In een vochtige kas of in een paludarium doen ze het meestal beter dan in de vensterbank. Guzmania moeten eigenlijk altijd water in hun hart hebben staan. Dat voorkomt uitdroging, maar helpt ook de omgeving vochtig te houden. Hun bladeren zijn zachter dan van de meeste andere Bromelia en dat geeft een beetje aan dat ze gevoeliger zijn. In ieder geval vallen beschadigingen en dergelijke eerder op. Insectenvraat door bijvoorbeeld sprinkhanen, wat bij andere Bromelia en zeker bij de zaagrandige bijna niet optreedt, is een reëel gevaar.

Guzmania worden als kamerplant meestal geleverd in een pot met grove turf. Iets dergelijks vinden ze eigenlijk in alle omstandigheden wel goed. Hoewel ze hun water en voedsel grotendeels uit de koker halen, maken ze tamelijk veel wortels. Daarmee houden ze zich goed aan de ondergrond vast. Een plant met een beetje hechtwortels kan gemakkelijk op een stam geplant worden. Dat kan door de plant simpelweg op een geschikte ondergrond vast te lijmen met een zuurvrije lijm. Ook stabiel vastbinden met geplastificeerd ijzerdraad, vislijn of iets dergelijks is afdoende. Eenmaal gevestigd, is het zaak goed op te letten, dat de plant niet te groot wordt voor zijn standplaats. Een goed groeiende plant, zeker een hybride, kan na de bloei meerdere scheuten geven. Vijf ‘pups’ is geen uitzondering.  In een paar jaar tijd is een plant zo een enorme bos geworden. Met alle kokers vol water een gewicht, waar rekening mee gehouden moet worden. De hechtwortels zijn misschien sterk genoeg om de plant op een stam vast te houden, maar of de stam zelf sterk genoeg is? Ik weet van een geval waarbij na het sproeien de met water gevulde kokers samen zo zwaar werden; dat de schors van de epifytenstam het begaf en de plant ondanks de hechtwortels ter aarde stortte. In de natuur is dat een vrij alledaags gebeuren, maar in een terrarium laat dat zo zijn sporen na.

Guzmania houden van warmte. Een minimum van 15°C is voor een goede groei een voorwaarde. Bij lagere temperaturen treedt er vrij snel rotting op in de kokers. Dat kan er zelfs toe leiden, dat de bloem in aanleg wegrot. Daarmee is de plant niet verloren. Zeker in het geval dat de bloeiwijze niet tot ontwikkeling komt, maken de planten nog volop zijscheuten. Kikkers in de koker kunnen voor de plant voordelig zijn. Kikkers produceren mest en daar groeien de planten van. Als de kikkers echter veel op dezelfde plaats produceren, kan de mest bezwaarlijk worden. Ook dan is rotting het gevolg. Dat kan echter eenvoudig voorkomen worden door regelmatig de kokers goed met schoon water door te spoelen. Dat is voor de kikkers ook beter.

 
RocketTheme Joomla Templates