Actinia equina.jpg
Hippocampus barbouri - Honderd zeeveulens Afdrukken

Zilverhaai Beringen

Op een dag kwam ik op het idee om eens zeepaardjes aan te kopen. Voor de kinderen kon het plezier niet op.
Zelf had ik al ervaring opgedaan op mijn werk met een zeldzame soort ‘Hippocampus capensis’.
nvdr: de auteur is werkzaam in de Zoo van Antwerpen.

Ik had er al een honderdtal jongen mee gekweekt. Ik wist ook dat zeepaardjeskweek niet zo gemakkelijk ging. De soort die ik aankocht was Hippocampus reidi. Een prachtige soort die zich statig met opgeheven borst voort beweegt.
Regelmatig zit ik aan mijn PC te chatten op de forum en zo kwam ik met iemand in contact die zeepaardjes weg deed omdat zij vond dat de zeepaardjes bij haar ongelukkig zaten. Bij haar aangekomen zag ik dat de zeepaardjes enorm mager waren. Ze aten alleen diepvriesArtemia zei ze, maar of ze genoeg aten kon ze niet zeggen. Dat heb je dikwijls met wildvang zeepaardjes. Van levend voer in de natuur worden ze direct overgezet naar diepvriesvoer. Dit alleen al vraagt om problemen. Zoiets moet je geleidelijk aan doen. Het waren 4 Hippocampus barbouri en 1 H. withei. Toch was het ergens een hulpkreet van haar want ze zag dat het mis ging lopen.

De Hippocampus barbouri is een lang, smal, geel zeepaardje met een  lange snuit en rond de snuit zwarte ringen.
Na 140 km ben ik goed en wel thuisgeraakt met de zeepaardjes. Eerst wat overwennen en daarna de quarantainebak in. Na een uurtje verkennen werd de eerste levende Mysis toegediend. Deze Mysis heb ik een uurtje in een vitaminebadje gedaan. Die vitaminen konden ze goed gebruiken.  De eerste dagen zonderde één paardje zich af. Het at niet goed maar ze stonden ook zó mager. Na een dag was het dood. De anderen deden het goed. De eerste dag wat onwennig, maar de volgende dagen kon de Mysis niet vlug genoeg in hun buurt zijn. Enkele maanden later stonden de zeepaardjes in goede conditie. De magerte was weg en allen aten zeer goed.
Samen met de H.reidi kwamen ze van de eerste dag ook goed overeen.

Dan zag ik plots één van de H. barbourimannetjes met een verdikt buideltje. De timing kwam slecht uit. Anderhalve week later ben ik immers acht dagen in verlof gegaan. Mijn zeepaardjes hebben zolang geen eten gekregen. Waarschijnlijk hebben ze zich gevoed met wat er in het aquarium nog voorkwam zoals copeapoden en andere klein gedierte.
Nadat ik van de reis terugkwam stond het mannetje hoog zwanger met een gespannen buidel. Vlug een apart bakje klaargemaakt en erin gezet met een bosje Caulerpa prolifera. De volgende dag naar de winkel om brachionuscultuur te halen.
Toen ik terug van de winkel kwam, (Marine Water Systems in Putte-Kapelle die ook met het kweken van zeepaardjes in de winkel bezig is) zag ik al één jong zeeveulentje rondzwemmen. Met heel het gezin stonden we te kijken naar de bevalling van een goede honderd zeepaardjes. Er werd dikwijls ‘waaaauw’ gezegd. Het was iets ongelooflijk voor de kinderen. Het zeepaardje maakte schokkende bewegingen en begon zijn buidel open te zetten;hij perste de jonge zeeveulens ter wereld. De jongen kwamen in wolkjes eruit. Na een 20-tal minuten begon het zeepaardje weer weeën te krijgen en na 4 maal persen waren ze er allen uit. Nu enkel de naweeën nog. Het eerste wat een pasgeboren zeepaardje doet is naar het wateroppervlak zwemmen. Bij dit bewonderen van een zeepaardjesbevalling vergeet je natuurlijk foto’s te trekken. Alleen de naweeën waar hij ook die schokkende bewegingen laat zien heb ik nog kunnen fotograferen.
De jonge zeeveulens werden allen geschept en in een apart babybakje gedaan. Tot mijn grote verbazing zijn deze jongen enorm groot geboren. Kwekers praten over ongeveer 7mm. Maar bij mij zijn ze geboren op 14-16 mm (Hippocampus barbouri)  Ik kan ze al direct Artemia geven. We zijn nu een week verder en tot hiertoe gaat alles zeer goed. Er is nog geen enkel zeeveulen gesneuveld en de voeding wordt nu aangepast met Artemia en vitaminepreparaat.
 
Stellingen

Waarom hij grote jongen gaf?!

  • Omdat het de eerste keer was en de buidel nog te strak was. Zo kunnen er minder eitjes in de buidel die ingebed worden langs de binnenwand. Zo hebben de groter wordende jongen weer ruimte bij het uitzetten van de buidel.
  • Ook waren de dieren goed in conditie gebracht met levend voer en vitaminen. Dit zou ook kunnen leiden tot grotere jongen zodat het mannetje meer melkachtige substantie afgeeft aan de binnenwand van de buidel. De jongen krijgen dan al goed te eten voor ze in feite geboren worden.

Na 2 dagen werd het mannetje terug in de grotere bak gezet en zwom vlug naar zijn vrouwtje.’s Morgens was het mannetje  aan het baltsen tegen het vrouwtje. Kronkelend zwommen ze door de bak, van de ene rietstengel naar de andere. Bij paring mikt  het vrouwtje de eieren in de buidel van het mannetje Na de paring wordt de buidel gesloten en duurt de zwangerschap ongeveer 3 weken. Bij andere soorten kan de dracht wel oplopen tot 5 weken.
De eitjes worden tegen de binnenkant van de buidel geplaatst. Hoe groter de buidel, hoe meer eitjes er tegen de binnenwand kunnen geplaatst worden.
De embryo’s ontwikkelen ingebed in een epitheellaag in de buidel, waardoor ze ook voorzien worden van het eigeel. Bovendien scheidt het mannetje een hormoon af (prolactine), dat een enzymatische afbraak van de buitenste laag van het ei veroorzaakt, waardoor een melkachtige substantie wordt geproduceerd die eveneens door het embryo opgenomen wordt.
Binnen een week bevallen en enkele dagen later terug met eieren. Het is voor mij altijd een uitdaging geweest om met deze rechtopstaande vissen te kweken.
Ook menige soorten zoetwatervissen uit het verleden zwemmen al rond in Azië en Italië.

Dat geeft voldoening van je hobby.

 
RocketTheme Joomla Templates