Marsilea_drummondii.jpg
Amphiprion ephippium – Zadelvlek anemoonvis - het vuurkooltje Afdrukken

 

Omzeggens iedere beginnende zee-aquariaan heeft al eens vuurkooltjes in zijn bak gehad. De visjes ogen fraai, met hun lakrode jas, zijn best betaalbaar en ijzersterk. Maar eenmaal de nodige ervaring opgedaan, kwamen diezelfde aquarianen tot het besluit om die pittige baasjes met de nodige spoed terug uit de bak te halen.

Anemoonvissen in het algemeen, vuurkooltjes in het bijzonder, hebben zo hun onhebbelijke eigenschappen. Alhoewel in het aquarium niet strikt noodzakelijk, behoeven anemoonvisjes, het woord zegt het zelf, een anemoon waarmee ze in symbiose kunnen leven. Dergelijke anemonen zijn er te kust en te keur in de handel. Sterk en niet duur. Het nadeel is echter dat ze veel plaats innemen, hun omgeving sterk netelen en vaak alsmaar van plaats veranderen, tot grote wanhoop van de eigenaar. Vandaar dat dergelijke anemonen nog maar zelden worden aangetroffen in de aquaria van ervaren aquarianen. In principe kunnen anemoonvissen worden gehouden zonder gastheer anemoon, maar dit lijkt mij erg onnatuurlijk en zelfs onesthetisch. Aquaria moeten trachten zoveel mogelijk de natuur na te bootsen. Bij zeepaardjes horen toch ook gorgoontakken om zich vast te klampen, bij Tanganyikacichliden steenformaties, bij guppy mannetjes guppy vrouwtjes, enz.

Het probleem echter bij de meeste anemoonvissen, inclusief ons vuurkooltje, is hun agressief gedrag. Vooral bij koppeltjes, want vaak wordt dan overgegaan tot paring en afzetting van eitjes die door het koppel worden bewaakt, bewaaierd en fanatiek verdedigd tegen indringers, zijnde de andere vissen. Zelfs uw vinger wordt ongenadig aangevallen en venijnig gebeten. Vandaar dat anemoonvisjes uit vele bakken verdwenen zijn, met uitzondering dan van de kleinere Amphiprion perculas en Amphiprion occelaris die een stuk vredelievender zijn.

Dus maar beter niet aanschaffen, zelfs niet bij de eindejaarsfeesten als nonkels en tantes op bezoek komen. Je zou er nadien spijt kunnen van krijgen en vang ze dan maar eens uit de bak (de visjes wel te verstaan). Bovendien worden grotere vuurkooltjes grauw van kleur en verliezen geleidelijk hun intens rode gloed.

Interessante eigenschap van anemoonvissen is dat ze monogaam zijn, of m.a.w. slechts één partner hebben en houden. In goede en slechte dagen, in armoede en rijkdom zoals onlangs Filip en Mathilde. Vandaar misschien hun agressie, wie weet? (die van de visjes natuurlijk). In de natuur leggen anemoonvissen constant eieren af. Zelfs intens, althans volgens de literatuur, kort voor en kort na volle maan. Voor de jongeren onder ons, iets om te noteren. De legsels worden door beide ouders bewaakt, verdedigd en verzorgd. De meeste arbeid is voor de man. Ook weer iets om te noteren.

Bij de verdediging maken de visjes klikkende en grommende geluiden. Als je dus iets verdachts hoort in de huiskamer, denk dan maar niet te snel dat het moeder de vrouw is die weer aan het grommen is.
Met bepaalde soorten anemoonvissen wordt al ijverig gekweekt en worden zelfs grote aantallen nakweek in de handel aangeboden. Hoe dit precies in zijn werk gaat zult u in de vakliteratuur moeten lezen. Hiermee bedoel ik de opfok en het vinden van geschikt voedsel voor de larfjes. Iets voor mannen van de zeewatergroep. Daar zitten ongetwijfeld verwoede en ervaren “kwekers” bij.
 

 
RocketTheme Joomla Templates